Log in
In de vorige editie van het NTVD beschreven we de zelfrapportagetechnieken voor het meten van de individuele consumptie. In dit artikel komen de biomerkers van inname aan bod
ir. Paul Hulshof

De wetenschappelijke interesse in biomerkers van voedselinname is de laatste jaren flink toegenomen. Dat heeft een aantal redenen.

Achtergrond

Voedingsonderzoek

In de eerste plaats heeft de enorme toename van voedingsonderzoek ook een groter aandeel van biomerkerstudies tot gevolg gehad. In de tweede plaats werden de afgelopen decennia matige associaties tussen voedselinname en gezondheidsuitkomsten in tal van epidemiologische studies waargenomen. Deze associaties werden zo’n twintig jaar geleden al toegeschreven aan meetfouten in voedselconsumptiemethoden en aan genetische variatie in response.1
Ongeveer tegelijkertijd verscheen een aantal reviewartikelen waarbij de energie-inname, gemeten met voedselconsumptiemethoden, werd vergeleken met het energiegebruik, gemeten met de dubbelgemerkt-watermethode.2
Deze laatste methode maakt gebruik van isotopen van water om het energiegebruik te meten, en wordt gezien als de referentiemethode voor het vaststellen van energiegebruik.

Energiebalans

In een situatie waarbij mensen in energiebalans zijn, is het energiegebruik gelijk aan de energie-inname. Daarmee kan deze methode worden ingezet om de energie-inname, gemeten met voedselconsumptiemethoden, te