Log in
De fysieke staat van meer dan 90% van de mensen die wij ‘ondervoed’ vinden, wordt gekenmerkt door twee verschillende aandoeningen: 1) ondervoeding in letterlijke zin en 2) ziekte, trauma, infectie en orgaanfunctiestoornissen. De tweede categorie gaat zonder uitzondering gepaard met inflammatie (ontstekingsactiviteit, niet noodzakelijk van infectieuze aard). Beide aandoeningen leiden tot verlies van vetvrije massa (voornamelijk spiermassa) en verlies van het vermogen om adequaat te herstellen van een trauma of ziekte, of gunstig te reageren op bijvoorbeeld chemotherapie.
prof.dr. Peter Soeters

Wel of geen inflammatie

Pure ondervoeding zonder inflammatie is relatief eenvoudig te behandelen door te voeden. Bij flinke inflammatie is het echter onmogelijk om alleen met voeding de spiermassa op peil te houden. De spierkracht vermindert bij acute inflammatie, ook als de spiermassa nog intact is. De behandeling moet dan ook gericht zijn op de infl ammatie, anders heeft voeding matig of geen effect.

Definitie van ‘malnutritie’

Vanuit Maastricht definiëren wij malnutritie al meer dan dertig jaar als: Een voedingstoestand ontstaan door een combinatie van in mate wisselende onder- of overvoeding en inflammatie, leidend tot verminderde functie, lichaamssamenstelling en (klinische) uitkomst, kwaliteit van leven en overleving. Deze definitie beschrijft feitelijk de pathofysiologie van malnutritie. Het voordeel daarvan is dat de behandelaars weten dat malnutritie twee oorzaken heeft die beide behandeling behoeven. Ook bevat de definitie de elementen die gemeten moeten worden.

Nutritional assessment

In de afgelopen decennia is er in Maastricht en vele andere Nederlandse ziekenhuizen een verdiepingsslag gemaakt. Het…

prof. dr. Soeters is emeritus hoogleraar algemene heelkunde, heelkundige gastroenterologie en klinische voedingsleer aan de Maastricht University