Log in
Lang geleden, in een land hier heel dichtbij, laten we het Nederland noemen, woonde een groep diëtisten. Het waren zware tijden. De diëtisten gingen gebukt onder hun imago, dat tijdens hun opleiding als een boze vloek over hen was uitgesproken. Hun imago was SMART en dat was heel zielig, want dat betekende: Stille Meiskes die Alleen heel Rustig en Timide werken.
Karine Hoenderdos

Stiekem

Het SMART-imago had veel gevolgen voor de arme diëtisten. Ze hadden een laag salaris, kenden weinig aanzien, werden gecommandeerd door dokters, moesten altijd saaie dieetlijstjes uittypen en mochten nooit mee naar congressen. De diëtisten van het land ontmoetten elkaar regelmatig, stiekem in een hoekje van de dieetkeuken of bij het kopieerapparaat. Ze klaagden, ze huilden tranen met tuiten en beweenden hun droevig lot. Tót de dag waarop alle tranen waren opgedroogd. Een diëtist nam het woord en zei: ‘Laten we niet meer klagen, maar laten we samen een vereniging starten. En dan is het slim dat we ook onze ervaringen opschrijven in een vakblad en leren van elkaar.’

Sterker

Die simpele stap had grote gevolgen. De diëtisten konden hun verhaal kwijt, ze hoefden niet meer Stil te zijn. Langzamerhand werden ze volwassen: van Meiske werden ze vrouw. Omdat ze zich hadden verenigd, voelden ze zich samen